این پستم واسه اینه یکم خالی شم

از دوستام دلم گرفته از دوستایی که خیلی بهشون افتخار میکنم

نمیدونم چی شده؟ چیکار کردم که هیچکی حوصلمو نداره؟

حتی دوستی که.............

نمیدونم تو وصف دوستیمون چی بگم حالا بمیرم واسش مهم نیست

واسم سخته

هنوزم دوسشون دارم اما دلم ازشون گرفته

خیلی..........

تنهایی بی دوست درک کردم

اگه دوباره رابطم باهاشون خوب شه دیگه مثل قبل نیستم باهاشون چون این دلگیری از دلم پاک نمیشه

اگه دوباره درست شه دیگه از غمم نمیگم باید یاد بگیرم که دردودلم واسه خودم باشه اخه هیچکی تحمل غم

منو نداره دیگه دوستی به اسم دوست واقعی ندارم

فقط سلامت باشن هیچی نمیخوام 

اخه یه روزی روزای خوشمو باشون بودم به احترام همون روزا غم وناراحتی رو واسشون نمیخوام

اولین باره وبلاگم میشه گوش شنوام

اولین پسته که با گریه نوشتم

به دوستام می بالیدم

اما الان اونا به اینکه با من کاری ندارن می بالن

احساس می کنم تو کلاس تنهام

تو مدرسه تنها تر............................................................................

برام دعا کنین حاجت دردودلم به این دوستااا نیفته